miércoles, 22 de mayo de 2013

NOTICIAS!!! HellFest 2013 (21,22 y 23 de Junio. Clisson, Francia)

Click para ampliar


En el siguiente enlace podéis consultar los horarios completos del HellFest de esta próxima edición de 2013: -Horarios HellFest 2013

El HellFest, que se celebrará el próximo mes de Junio en Clisson, Francia, ha confirmado a un último grupo para uno de los escenarios (Temple), en la jornada del viernes, el grupo es ENTHRONED, y la sustitución de NACHTMYSTIUM... También comunican que Witchcraft y Masters of Reality han cancelado sus actuaciones y la organización ya se encuentra trabajando en los posibles sustitutos.


Mapa del recinto:

Click para ampliar
http://www.hellfest.fr/

Entrevista con Sigma Cero


Biografía de Sigma Cero:

Sigma Cero es una formación Valenciana que presenta un estilo personal en el que conjugan la contundencia del Metal Progresivo moderno con las estructuras del Rock Progresivo clásico. Está compuesta por Jose Manuel “Jos” Santamargarita a la batería, Vicente Miravalls al bajo (ambos ex-Addax), a las guitarras uno de los guitarristas de Astral: Rubén Albaladejo, José David Moyano (ex-Addax, ex-Gölem) a los teclados y Daniel Campañá (ex-Profecía) a las voces. Nacida en 2005, la banda tiene a sus espaldas varios años de trayectoria desde que en 2007 publicaran su primer álbum “Buscando el vacío”, cosechando buenas críticas a nivel nacional e internacional y ganando experiencia sobre los escenarios.

Tras algunos cambios de formación, Sigma Cero completa un segundo repertorio y comienza su grabación en los“Sigma Cero Home Studios”. El resultado es un EP titulado “ENCONTRANDO EL VACÍO” que acaba de ver la luz en formato digital.

Entrevista con Sigma Cero:

-Antes de nada felicitaros por el nuevo trabajo ("Encontrando el vacío" EP) y daros las gracias por participar en DCEV. Para que nuestros lectores empiecen a conoceros… ¿Podéis resumirnos en unas líneas la historia y formación del grupo?
Muchas gracias a vosotros por darnos esta oportunidad. La banda se funda en 2005 a raíz de la disolución de otros grupos y comienza a trabajar en su primera publicación “Buscando el vacío”. Es en 2007 cuando este trabajo ve la luz de forma digital, pero debido a un cúmulo de imprevistos es imposible llevarlo a más y la formación queda disgregada. En 2008, Jos (batería), Vicente (bajo) y Rubén (guitarra) deciden retomar el proyecto, escribiendo un repertorio nuevo y contando con Daniel Parra a las voces. En esta época la banda vuelve a los escenarios realizando una serie de conciertos por Valencia. Pero de nuevo por imprevistos, en 2010 Daniel debe abandonar la banda. Poco después se produce la entrada de Daniel Campañá, actual vocalista de la banda y el regreso de José David Moyano, actual teclista. Ya juntos los 5, la banda finaliza el nuevo repertorio y se enfrasca en la grabación de los temas, una selección de los cuales se pueden oír en este EP.

-Metal progresivo y/o Rock… ¿cómo os definiríais vosotros mismos?, ¿Cuáles son vuestras principales influencias?
Este tema llega a ser motivo de debate incluso entre nosotros. La verdad es que, aunque ya suene a tópico, no nos gusta ponernos etiquetas. Dentro de la banda las influencias son muy variadas. Tanto Dani como Moyano se basan un poco más en los sonidos y las estructuras del rock progresivo clásico, Vicente y Rubén se centran más en la vertiente más metalera moderna y Jos en sonidos más ambientales como Porcupine Tree o Tool. Esto únicamente sin salir del progresivo, existen influencias muy variadas, desde el power metal hasta el blues y el soul pasando por la música celta, electrónica e incluso de videojuegos!
En definitiva, nos gusta afrontar las composiciones como una amalgama de estilos en la que cada uno aporta su granito de arena y queda en manos del oyente aproximarlo a aquello que le resulte más familiar.

-No sois unos novatos en esto de la música y ya tenis una trayectoria detrás. ¿De qué proyectos anteriores vienen los componentes de Sigma Cero? ¿Actualmente estáis en otros proyectos paralelos?
Todos los componentes provienen de otras formaciones y han participado en otros proyectos. Jos, Vicente compartieron grupo antes de Sigma Cero en Addax. Moyano también formó parte de esta banda, así como de Gölem. Dani tiene una larga trayectoria, siendo destacable su época como vocalista de Profecía. Ttambién está involucrado en un nuevo proyecto que aún se encuentra en vías de desarrollo. Por último Rubén comparte actualmente sus labores de guitarrista con Astral.
Como se puede ver, tenemos la suerte de contar con miembros de un gran nivel creativo y el hecho de participar en varios proyectos, lejos de resultar perjudicial, consigue que se mantenga un nivel de trabajo constante que afecta muy positivamente a la banda.

-En 2007 publicasteis vuestro primer álbum “Buscando el vacío” ¿Qué tal fue acogido en su momento?
Como comentábamos, se le dio escaso movimiento al álbum debido a una serie de imprevistos. Aun así, gracias a la difusión digital recibimos varias buenas críticas tanto a nivel nacional como internacional. Por lo que, a pesar del poco “mercado” al que llegó, la acogida fue bastante buena.

-Primero fue “Buscando el vacío” y ahora "Encontrando el vacío"…
El título del nuevo EP es un guiño claro a nuestra anterior publicación. En un principio fue inintencionado, pero decidimos utilizarlo como título definitivo a modo de reivindicación, por decirlo de alguna manera, de nuestro primer trabajo.

-En “Encontrando el vacio” hay cinco temas… ¿podríais describirnos cada canción con unas poca palabras?
Los temas que se encuentran en el EP son una selección del nuevo repertorio. De ellas, 4 temas son completamente nuevos y el último es Bonus Track que proviene directamente de “Buscando el vacío”. Como decíamos, nuestras influencias son variadas, por ello la selección está hecha a conciencia para intentar abarcar un poco las diversas caras de Sigma Cero. Así pues canción por canción:

Encontrando el vacío: Esta es quizás la que más se aproxima a las estructuras del rock progresivo clásico, con un comienzo muy melódico para abrir el EP y que poco a poco se transforma hasta alcanzar el clímax final con una sorpresa en forma de colaboración de Héctor Sierra, de Astral, curiosamente a las voces, en lugar de a los teclados, que es su instrumento.
La jaula de mi destino: El segundo tema representa la vertiente más metalera de Sigma Cero. Es un tema más pesado y contundente que el anterior.
¿A dónde irá?: Este tema mezcla la vertiente melódica con la instrumentalidad característica de la banda. Llena de melodías pegadizas aderezadas con una sección instrumental al más puro estilo Sigma Cero, consideramos que esta es una de las más fáciles de escuchar.
Lejos de la fe: Como cierre a la selección de temas del nuevo repertorio tenemos esta canción influenciada por el metal progresivo más moderno, mezclando contundencia y secciones atmosféricas con una estructura un tanto más caótica que el resto de temas.
Pensamientos: Como decíamos, este tema es una regrabación del original que apareció en “Buscando el vacío”. Con él queremos retomar un poco la difusión que no se dio en su momento al álbum. 


-Le dais mucha importancia tanto a la música como a la letra… ¿Qué queréis transmitir a nivel musical y lírico?
Nos gusta trabajar concienzudamente tanto la música como las melodías vocales y la letra. En esto último Dani ha hecho un trabajo meticuloso, adaptando aquello que transmite la música a lo que pretendía contar con las letras. 
En el apartado lírico, aunque dista de ser una obra conceptual, todas las canciones del EP y del nuevo repertorio en general están situadas alrededor del mismo tema: el vacío emocional. Quizás es un ámbito un poco oscuro, pero es una parte más de todos nosotros que queríamos explorar. Y Dani ha sabido crear con cada canción una atmósfera en la que situar diferentes historias que reflejan los diversos aspectos de ese sentimiento de vacío que todos hemos sentido alguna vez por motivos muy variados.

-¿Pensáis que al hacer el estilo que hacéis cantado en castellano os puede cerrar puertas de un público más mayoritario?
Aunque es cierto que el estilo que hacemos no está muy extendido a nivel nacional y quizás sería más acertado enfocar a un público internacional, comenzamos la carrera de Sigma Cero con unas voces en castellano como seña y queríamos continuar con ello en esta nueva etapa. Por otro lado, queremos ponernos objetivos realistas, y pensamos que por nuestra situación personal, tanto musical como personalmente, nos resultaría más sencillo llegar al mundo hispanoparlante que al resto de mercado internacional.

-Queremos saber que hay detrás de este trabajo… Contarnos resumidamente como fue el proceso de composición-grabación de “Encontrando el vacio”… A la hora de componer… ¿Cómo trabaja Sigma Cero?¿Estáis contentos con el resultado final?
Debido a los cambios de formación y a las diversas situaciones por las que ha pasado la banda, la forma de trabajo ha ido cambiando a lo largo del tiempo. Para este nuevo repertorio, la mecánica de trabajo ha sido la siguiente: uno de los miembros presentaba a la banda un tema completo (la base instrumental) y entre todos se realizaban los arreglos correspondientes, aportando el estilo personal de cada uno. Una vez completada la base, era Dani el encargado de añadir las líneas de voz y, sobre ellas, construir la letra. Por estos mismos motivos, la composición de este nuevo repertorio se ha alargado a lo largo de los años. Como curiosidad podemos decir que, por ejemplo, la canción que da título al EP se compuso hace ahora 5 años.
Si bien es cierto que, una vez completada la formación definitiva de la banda, se ha trabajado más en la composición conjunta, trabajando los temas desde cero en el local de ensayo. 
En cuanto a la grabación, en principio simplemente fuimos grabando los temas conforme iban quedando cerrados. No fue hasta 2012 que decidimos embarcarnos en una grabación definitiva y convertir estas demos en lo que hoy en día se puede escuchar en este EP. La grabación está realizada íntegramente en los Sigma Cero Home Studios, mezclada por Rubén y masterizada por Vicente y el diseño está realizado por Moyano y Dani. Como se puede ver todo ha sido trabajo realizado por la propia banda, por lo que se ha alargado en el tiempo más de lo que esperábamos en un principio. Pero el hecho de haber sido fruto de nuestras propias manos íntegramente hace que lo tomemos con aún más ilusión si cabe.

-El álbum se ha publicado para su descarga gratuita en el siguiente enlace ¿Cómo está siendo la respuesta de la gente y medios que ya lo han escuchado?
La verdad es que estamos muy sorprendidos con la gran acogida que está teniendo. Hemos hecho un trabajo de difusión a través de las redes sociales pero ni por asomo nos esperábamos que tuviera tanta afluencia. Además parece que en general está dejando un buen sabor de boca. Somos conscientes de que un EP suele ser un poco menos llamativo que un LP pero aun así estamos recibiendo muy buenos comentarios de la gente y los medios que lo han escuchado.

-¿Hay planes de que "Encontrando el vacío" salga en formato físico? ¿Cómo se podrá conseguir el disco?
Precisamente estamos trabajando en ello. Nos gustaría disponer de una tirada física para llevar con nosotros en el momento de realizar la presentación en directo por diferentes lugares del país. Tenemos previsto intentar tenerla para mediados de verano para comenzar a salir a directo para finales de año. Cuando llegue el momento publicaremos tanto la noticia como los medios para conseguirlo que básicamente será en nuestros conciertos o contactando con la banda a través de un mail que habilitaremos al efecto o nuestras redes sociales.


-Vuestro nuevo EP "Encontrando el vacío" esta en descarga gratuita… ¿Cual es vuestra opinión sobre la rivalidad Internet-Música? En relación con la música… ¿Que opináis de las redes sociales como MySpace, Facebook o Blogs como en nuestro caso como herramienta de comunicación y promoción?
Como comentábamos, nosotros estamos teniendo una gran difusión de nuestro EP precisamente gracias a las redes sociales. Hoy en día son unas de las herramientas más potentes a disposición de las bandas y si se usan correctamente pueden ser muy beneficiosas. Más que rivalizar se puede ver más como un complemento. Gracias a Internet puedes llegar a mucha gente que de otra forma sería imposible. En nuestro caso, gracias a Twitter, “Encontrando el vacío” se ha movido ya por Sudamérica, cosa que sin estos medios nos hubiera sido prácticamente imposible. 
En conclusión: para las bandas que estamos empezando a meter cabeza en este mundillo, internet es LA plataforma de difusión por excelencia. Hasta ahora existía un modelo de negocio que se tambalea con estas nuevas metodologías, por lo que solo hay que saber adaptar las estrategias y utilizar las herramientas tan potentes que tenemos a nuestra disposición.

-¿Cuáles son vuestros próximos planes de futuro?
Como decíamos, a corto plazo tenemos la vista puesta en realizar la edición física del EP y comenzar su presentación en directo tanto dentro como fuera de nuestra ciudad natal, Valencia. Ya hemos comentado que las canciones del EP son solo una selección del nuevo repertorio, por lo tanto, mirando más hacia el futuro si todo va bien nos gustaría completar este repertorio para apostar por un LP. Pero para esto aún queda un largo camino.

-¿Con que nos encontraremos si tenemos la oportunidad de asistir a un directo de Sigma Cero?
Pues ante todo podemos decir que os encontraréis con cinco tíos que van a pasárselo lo mejor posible y a intentar que todos los asistentes se lo pasen igual de bien. Si habéis escuchado el EP tendréis la oportunidad de verlo representado íntegramente, aderezado con alguna versión y quizás alguna pincelada del resto del repertorio inédito. Pero ante todo nos gusta añadir en los directos un toque de complicidad con el público, algo sencillo pero que transmita el buen rollo de la banda. A modo de ejemplo, en uno de los últimos conciertos que hicimos Dani bajó del escenario a repartir caramelos durante la parte instrumental de una de las canciones. Podéis esperar guiños de este tipo.

-Tengo entendido que hacéis alguna versión en directo… ¿Podéis decirnos algo más de esto?
Actualmente estamos trabajando en un repertorio paralelo de versiones de diferentes estilos. Alternándolas con nuestro repertorio, nos gustaría hacer que todo el mundo que venga a vernos pueda sentirse identificado con, al menos, una de las partes de lo que es Sigma Cero. Aunque ya tenemos un pequeño tracklist preparado, aún no podemos adelantar nada porque está en vías de desarrollo….¡y porque algo hay que dejar en la incertidumbre como aliciente para asistir a los directos!

-Para ir terminando… ¿Cómo veis la escena Metal de nuestro país? ¿Es difícil tener una banda de Heavy-Rock (o cualquiera de sus derivados) en un país como el nuestro? ¿Creéis que hay suficiente apoyo o interés por parte de medios y público hacia los grupos estatales?
Actualmente hay una cantidad inmensa de bandas emergentes, y con un nivel altísimo. Tenemos la suerte de conocer tanto musical como personalmente algunas de ellas y no tenemos más que halagos en ambos aspectos. Astral, Sylvania, Leithian o Raven’s Gate son ejemplos de bandas con las que todo comenzó compartiendo escenario y actualmente compartimos una buena amistad (y además desde aquí os recomendamos encarecidamente que les peguéis un vistazo). 
Como hemos dicho ya alguna vez, en el panorama actual te encuentras las dos caras de una misma moneda: por un lado parece que los medios apoyan cada vez más a los grupos noveles y están mucho más volcados con ellos (prueba de ello, entre otras cosas, es esta misma entrevista), lo cual es de agradecer, ya que es un gran trabajo que nos ayuda muchísimo. Pero por otro lado está el “muro” que encontramos al intentar dar un paso más allá, y es cuando nos encontramos con la “industria musical”. Como decíamos antes actualmente impera un modelo de negocio que se está tambaleando, y cuando una banda quiere dar ese paso “más allá” lo que encuentra son puertas que muchas veces son imposibles de abrir. Por suerte en las últimas andadas que hemos tenido en este aspecto hemos visto que ya se empieza a ver cada vez más gente que es consciente del estado actual del mercado y las bandas noveles y apuesta mucho más por facilitar la salida a los grupos.  

-Por último, muchas gracias por colaborar con nosotros... Os cedemos un pequeño espacio en DCEV para despediros y para que digáis lo que queráis…
En primer lugar muchísimas gracias a vosotros por darnos la oportunidad de expresarnos por aquí y dar a conocer nuestro trabajo, y también a la gente que nos está apoyando, está descargando el EP y nos está haciendo llegar su valoración. Si no habéis descargado aún “Encontrando el vacío” os animamos a que lo hagáis, lo escuchéis, y nos comentéis qué os ha parecido, tanto a través de nuestras redes sociales como del mail que se indica un poco más abajo. ¡Prometemos contestar todos los mensajes! Un SigmaAbrazo!

Correo: management@sigmacero.com

miércoles, 15 de mayo de 2013

Entrevista a This Thing Called Life


Biografía de This Thing Called Life:

This Thing Called Life (TTCL) es un grupo de Metal con toques de Post Hardcore y Southern Rock procedente de Madrid, España. Formado en Enero del 2012 y compuesto por Guillermo Ferrer (voces), Fernando Lamattina (guitarras), Jorge Urosa Alonso (bajo) y Adrián Rodríguez de Borlado Mateos (Batería).
A partir de diciembre de 2012, después de aproximadamente un año de composición, TTCL empieza a dar sus primeros conciertos en Madrid compartiendo escenario junto a bandas como Trono de Sangre, The Rodeo Idiot Engine, As My World Burns, Left in the Wake, Hummano y Silent Havoc entre otros.
El 9 de Mayo de 2013, sólo medio año después de su debut en los escenarios, TTCL publica de forma digital su primer LP titulado Pitch.Feathers.Fire, el cual ponen en descarga totalmente gratuita a través de sus redes sociales. Dicho LP grabado, mezclado y masterizado de Enero a Mayo de 2013 en los Estudios Rec Disease de Madrid a manos del productor César Berzál.
Actualmente TTCL se encuentra buscando sellos para una posible co-edición física de su primer LP y girando por España con la intención de presentar el mismo.

Entrevista a This Thing Called Life:

-Para que nuestros/as lectores/as empiecen a conoceros mejor... empezamos con las preguntas: ¿Por qué el nombre de This Thing Called Life?
Cuando decidimos que queríamos montar un grupo, lo hicimos un poco con la idea de intentar desmarcarnos de los clichés en todos los aspectos. Estábamos un poco cansados de la postura depresiva, la oscuridad, la muerte. La frase “This Thing Called Life” surgió como una forma de decir que ya no somos adolescentes, que no estamos enfadados con la vida.

-Sois un grupo joven… ¿cómo surgió todo y por qué se forma el grupo? ¿Cómo definiríais con pocas palabras vuestra música?, ¿Que grupos son un referente para vosotros?
This Thing Called Life surgió como todo grupo surge creemos. Inquietudes. Fernando (guitarra) había acumulado riffs durante años que nunca habían tenido salida en anteriores bandas por ser de estilos diferentes, y un día nos reunimos con esas ideas en un local por horas e hicimos una canción, Coward. Y así, poco a poco le fuimos dando forma, ensayando cada domingo, componiendo canciones nuevas y exprimiéndonos todo lo posible hasta conseguir el sonido que se puede oír en Pitch.Feathers.Fire. Si tenemos que definir nuestra música, diríamos que lo que nos ha salido finalmente es un híbrido entre el caos, un rock sureño muy motero y unos toques de intensidad muy propios del post-metal, y eso claro está ha sido por el abanico de influencias que van desde Converge, Norma jean, Poison The Well, The Chariot, Every Time I Die  a Isis, o incluso Deftones.


-¿Venís de alguna otra banda anterior? ¿Estáis en algún otro proyecto paralelo a This Thing Called Life?
Si, Guille (voces) actualmente es vocalista también ya de un grupo emblema de la escena madrileña, Dellamorte Dellamore. Los demás actualmente estamos centrados 100% en TTCL, pero sí venimos también de otras bandas y además de estilos muy diferentes.

-Hace poco que sacasteis vuestro primer trabajo “Pitch.Feathers.Fire” ¿Cómo describiríais vuestro primer disco en pocas palabras? ¿Qué tema de este trabajo creéis que os define o representa mejor y porqué?
Es un disco muy crudo, directo, intenso, potente. Creemos que hay dos temas en donde hemos conseguido nuestro mejor sonido, uno de ellos es Awakening y el otro Monster. En ambos se pueden ver el híbrido de caos, rock e intensidad que comentábamos antes. 

-¿Qué mensaje o sensaciones queréis transmitir a nivel musical y lírico en vuestros temas?
No creemos que seamos tan profundos como para pretender transmitir algún mensaje concreto. Yo creo que tanto a nivel musical como a nivel lírico la idea ha sido dejarlo a libre interpretación y darle el protagonismo creativo al que te escucha.

-Contarnos resumidamente como fue el proceso de composición-grabación de “Pitch.Feathers.Fire”… ¿Estáis contentos con el resultado final?
La composición fue muy paulatina. No surgió de una idea global, es decir, no dijimos “vamos a hacer un disco”. Empezamos a hacer canciones, en un principio la idea era hacer un EP, pero no sabíamos que canciones descartar, así que nos pareció buena idea hacer un LP finalmente y cerrar así la etapa de este último año y medio de ensayos. Y estamos muy contentos con el resultado la verdad, César Berzal (nuestro productor) ha cuidado mucho la producción y consideramos que supo interpretar lo que queríamos, que era no sonar como suena todo ahora, no queríamos sonar enlatados, fabricados en serie, sino sonar mas bien sucios, crudos, más auténticos. Y pensamos que lo hemos conseguido.


-¿De dónde surgió el título del disco y la portada?
El título del disco, como no había un concepto que lo unificara, nos costó bastante darle nombre. Pensamos en hacer lo típico de un primer disco y dejarlo en homónimo, pero nos picaba el gusanillo de la creatividad. Así que al final tiramos por la sensación que nosotros consideramos que nos produce el disco y por algunas frases sueltas que se pueden oír en las letras. Brea, plumas y fuego era una antigua forma de tortura y nos pareció original ya que reflejaba perfectamente el sentimiento desgarrador con el que interpretamos las canciones en directo. Cada concierto es nuestro momento, nuestra pequeña venganza y vuestra pequeña tortura. La portada es obra de Adrián (batería) y queríamos una portada insinuante, que no fuera muy pretenciosa y que a su vez te generase curiosidad y te invitase a investigar.

-Sacar un disco no es fácil, pero después del duro trabajo y ya con el disco en la calle… ¿Qué cosas cambiaríais de cara a mejorar en el futuro y qué otras cosas habéis aprendido de la experiencia?
La verdad es que grabar un disco te hace aprender un montón de cosas. En lo musical quizá de cara al futuro nos gustaría uniformar un poco más nuestra música y componer de una forma un poco más conceptual. Cuando empezamos, nos dedicamos a componer con el hándicap de estar buscando nuestro verdadero sonido, nuestro sello propio. Y al final lo encontramos componiendo las últimas canciones. De cara al futuro tal vez podamos trabajar más con una idea fija en la cabeza. Pero en lo relativo al funcionamiento de la banda no cambiaríamos nada, tenemos los pies en el suelo, somos los cuatro muy buenos amigos, y nos gusta trabajar mucho con la filosofía de pequeñas metas a corto plazo y siempre dentro de nuestras posibilidades.  

-¿Cómo podemos hacernos con una copia?
Pues ahora mismo estamos moviendo el disco en busca de sellos que le pudieran interesar una posible co-edición. No obstante, tampoco queremos dormirnos en los laureles, así que hemos decidido hacer una pequeña autoedición promocional para vender en los conciertos y moverlo por medios. Así que de aquí al mes de Julio tendréis material físico muy probablemente.

-¿Cómo está siendo la respuesta de la gente y medios que ya ha escuchado el disco?
Bueno, sólo hace unos días que hemos publicado el disco y la verdad que el primer feedback que hemos recibido ha sido muy bueno. La gente resalta originalidad en nuestras composiciones, un cierto desmarque del sonido al que nos tiene acostumbrado la escena nacional del Metal y el Hardcore, y una especie de reminiscencia a grupos del Post Hardcore que habían desaparecido en España. La primera crítica periodística que hemos recibido por parte de Brutal Family Music Share, la verdad que nos ha sacado los colores, lo cual nos hace muy felices y nos da fuerza para seguir para adelante. 

-Después de “Pitch.Feathers.Fire” ¿Cuál será la evolución de This Thing Called Life? ¿Hacia dónde irá vuestro sonido? ¿Hay idea de grabar algo más en un futuro? ¿Cuáles son vuestros próximos proyectos a corto y largo plazo?
Ahora sólo pensamos en tocar. En embrutecer cada vez más nuestro directo, compartir escenario con todos los grupos que se pueda, pisar hasta la sala más recóndita posible y colarnos en algún festival. Siempre seguimos componiendo, todos los ensayos tienen su pequeño hueco para ideas nuevas, y nuestro sonido se consolida más con cada nueva idea que creamos, pero no sabemos a dónde puede ir de aquí a un año. Y además como dijimos antes, tenemos una filosofía muy calmada, no nos gusta vender la piel del oso antes de cazarlo, así que de momento los planes son muy ZEN, “aquí y ahora”.


-Hablemos del directo… ¿Cómo es un directo de This Thing Called Life?, ¿Cómo animaríais a gente que aun no os ha visto nunca sobre un escenario para que lo haga?, ¿Próximos conciertos?
Los directos son muy viscerales. Somos grandes fans de los directos de bandas como The Chariot, Converge o The Dillinger Escape Plan, nos gusta dar una imagen de estar realmente desquiciados con cada nota, con cada break. Pero a la vez muy natural y muy auténtica. La verdad es que nuestra puesta en escena es otra de las cosas de las que hemos recibido muy buen feedback por parte de la gente. Ahora tenemos tres conciertos de cara al verano, el cual cada uno es más recomendable que el otro. El Jueves 16 de Mayo estaremos junto a los franceses The Rodeo Idiot Engine en la sala Rock Palace de Madrid, el Sábado 1 de Junio junto a Left in the Wake en la sala Fax de Madrid, y el Sábado 15 de Junio hemos sido invitados a la Barracudas de Madrid para abrir junto a Silent Havoc el bolo de presentación del nuevo disco de Humanno “Is the Shit”

-Vuestro disco está disponible para escucha y descarga gratuita a través de vuestro Bandcamp desde el pasado Jueves 9 de Mayo. No hace mucho pero que está disponible pero… ¿Cómo está siendo la respuesta de la gente y medios que ya lo han escuchado? 
Pues lo dicho anteriormente, la verdad es que la respuesta nos ha sorprendido gratamente. Las primeras críticas que nos han llegado nos han llenado mucho. Bastante gente ha compartido por redes sociales nuestro disco y los comentarios por lo general hablan de nuestra originalidad, de lo pegadizos de nuestros riffs. Esperamos ir recibiendo poco a poco nuevas críticas para saber qué le parece a la gente, que siempre estimula y te ayuda a mejorar.

-Como grupo que empieza a dar sus primeros pasos y con vuestro primer disco en descarga gratuita… ¿Cual es vuestra opinión sobre la rivalidad Internet-Música? En relación con la música… ¿Que opináis de las redes sociales como MySpace, Facebook o Blogs como en nuestro caso como herramienta de comunicación y promoción?
Yo creo que esa rivalidad existe únicamente para quien hace de la música un negocio. La música es cultura y consideramos que la cultura tiene que estar al alcance de todos. Internet es una herramienta que si la sabes utilizar puede ayudarte mucho. Gracias a Internet podemos darnos a conocer y hacer que la gente sepa de nuestro disco, de nuestros conciertos, de nuestra música en general. Las redes sociales son geniales, son como tener tu propia gaceta informativa, donde la gente sabe de ti, te coge cariño y te tiene en contacto permanente. Los discos pasan ahora a tener otro valor, un valor de coleccionista, lo cual es mucho más auténtico, porque alguien que compra tu disco es porque quiere apoyarte, o mejor aún, porque realmente le gusta mucho tu música y quiere tener una copia física original del mismo. Si lo que te preocupa es ganar dinero es una putada, pero si lo que te preocupa es que sólo la gente que te apoya o realmente le gusta lo que haces te compre un disco, es genial.  

-Para ir finalizando… ¿Cómo está la “escena” musical en vuestra tierra (Madrid y alrededores)? ¿Conocéis algo de lo que se hace en Galicia?
Pues la verdad es que es realmente sorprendente el auge que está teniendo la escena Hardcore/Metal en Madrid, y sobretodo el apoyo que estamos teniendo entre nosotros asistiendo a conciertos y promocionándonos los unos a los otros. En cuanto subimos el pasado jueves nuestro disco a Internet, fueron los grupos de Madrid los primeros en apoyarnos y compartir la publicación, lo cual demuestra que estamos saliendo un poco de la competitividad que solía haber antes y que hay mucho más apoyo y más escena. También, dentro de la escena, la variedad musical que hay es impresionante, desde el Grindcore más bizarro de Under Vultures o el crust de Teething, pasando por el Post Hardcore de As My World Burns y Trono de Sangre, el Hardcore más duro y macarra de Dellamorte Dellamore (dónde también canta nuestro vocalista Guille) hasta el Metalcore de Left in the Wake, Eternal Storm, Against the Waves, Hummano o Silent Havoc entre otros. Todos grupos que merece la pena hacerles una escucha atenta. De Galicia sabemos que tenéis el mejor festival de España, en Viveiro, el RESURRECTION FEST, en el cual poder participar algún día sería un sueño cumplido para nosotros.     

-Por último, muchas gracias por colaborar con nosotros, os cedemos un pequeño espacio en DCEV para despediros y para que digáis lo que queráis…
Pues muchísimas gracias a vosotros por cedernos este hueco en vuestro blog y dejarnos que nos demos a conocer un poquito más. Sólo decir que esperamos poder seguir adelante poco a poco con las mismas ganas y agradecerle a toda aquella gente que nos ha apoyado hasta ahora… ¡Mil gracias!

REDES SOCIALES
Bandcamp:  www.thisthingcalledlife-band.bandcamp.com
Facebook: www.facebook.com/ttclband
Twitter: www.twitter.com/TT_Called_Life
Youtube: www.youtube.com/TTCLBAND

martes, 14 de mayo de 2013

Entrevista a Forraje

 Biografía de Forraje: 

“Forraje se forma en Pobra do Caramiñal (A Coruña) en Diciembre de 1998 bajo el nombre “Arrebato”, y durante 4 años se dedica a tocar en locales y festivales gallegos y a grabar una serie de maquetas que el grupo vendía en algunos bares de la comarca, en conciertos y que difundían por Internet, pero que parecían no llevarles a ningún sitio.
En Febrero de 2003, después de por motivos legales, haber cambiado el antiguo nombre de la formación por el actual, los Forraje deciden mojarse, y gastarse los cuartos que tenían ahorrados en grabarse un disco para intentar colocarlo en alguna discográfica, y probar suerte en el complicado mundo del rock nacional. Para ello viajan a Pamplona y se meten en el estudio “El Sótano”, donde, bajo la producción de Kolibrí Díaz e Iker Piedrafita, y con las colaboraciones de el Drogas y Boni (Barricada), Kutxi Romero (Marea) y el propio Iker (Dikers), graban su disco de debut “Estoy que muerdo”, que ve la luz con el sello Maldito Records en Diciembre de 2003 y se embarcan en una girilla de unos 30 conciertos que los lleva a presentar el disco por salas y festivales de todo el Estado.
En Septiembre de 2005, Forraje comienza a grabar su segundo disco “Diario de un alma rota”. Esta vez se encierran en los Estudios Bonhan (A Coruña), con Jose Martínez “Bonhan” y Marcos Vázquez a los mandos, y deciden producirse el disco ellos mismos con la colaboración de Jose Martínez “Bonhan”. El disco es mezclado y masterizado unos días después en “Sonido XXI” (Navarra) por Juanan San Martín, bajo la supervisión de Forraje, y sale a la calle en Enero de 2006. 
El 17 de febrero sale a la venta su tercer trabajo "Retales de vino y luna". Editado por Rompe Records y distribuido por Locomotive. Un disco grabado, mezclado y producido por Iñaki Uoho, de Extremoduro. Este disco fue considerado su mejor trabajo hasta ese momento tanto por la prensa especializada como por algunos compañeros del mundillo: “Un disco cojonudo. Su mejor trabajo hasta el momento” dijo por ejemplo Alfredo
Piedrafita (Barricada). La participación de actores y actrices de renombre en sus videoclips como Ana Fernandez (Los protegidos) o Rober Bodegas (Sé lo que hicisteis) y la colaboración en uno de ellos de su amigo Kutxi Romero, hicieron que las vistas de los mismos en youtube se contasen por cientos de miles.
El 7 de mayo de 2013 saldrá a la venta su cuarto trabajo: “Quejidos que no escucha nadie”, grabado y mezclado en los estudios Sonido R-5 de Navarra por Kolibrí Díaz, que junto a la propia banda se ha encargado también de la producción. Forraje nos ofrece un disco fresco, con un trabajo de guitarras impecable y con unos textos que rebosan sinceridad por los cuatro costados. Un trabajo llamado a ser uno de los mejores discos de rock de este 2013 y que cuenta además con unas colaboraciones de lujo que se encargan de poner la guinda a este delicioso pastel. Nadie permanecerá indiferente ante estos “Quejidos” que parece que por fin van a ser escuchados.”

Formacion actual: Jerry – Bateria, Fernando - Bajo y coros, Kuervo - Guitarra y coros, Lulu - Guitarra y voz, Randy: Guitarra

Entrevista con Forraje, contesta Lulu:

-Para que nuestros/as lectores/as empiecen a conoceros mejor... empezamos con las preguntas: Para la gente que todavía no os conozca ¿Cómo definiríais con pocas palabras vuestra música?, ¿Que grupos son un referente para vosotros?
Hacemos rock. Cada uno tiene sus influencias, unos más punkis, otro más heavys, otros más pop, otros más Jazz… pero se puede decir que nuestras máximas influencias están en los grandes del rock nacional: Extremoduro, Platero y tú, Leño, Lo Suaves, Marea… Lo mejor es que nos escuchen. 
-En ocasiones os definís como “rock urbano con tintes poéticos” ¿cómo definirías eso exactamente?
Pues creo que está bastante claro, musicalmente hacemos rock urbano, y en cuanto a las letras intentamos decir las cosas de la forma más poéticamente posible pero siempre juntando la poesía con la jerga de la calle. 

-Lleváis bastantes años en esto… ¿cómo surgió todo y por qué se forma el grupo?
Forraje nos juntamos en el 98, eramos 4 tíos del mismo pueblo que veníamos de diferentes bandas y que teníamos ganas e ilusión. En 2003 grabamos nuestro primer disco y hasta ahora.


-Para repasar vuestra trayectoria desde vuestro punto de vista… ¿Podrías resumirnos con pocas palabras cada uno de vuestros discos?
“ESTOY QUE MUERDO” 2003 MALDITO RECORDS: La inexperiencia. Nos venía todo grande, se grabó muy a prisa pero le tenemos mucho cariño. Colaboraciones por primera vez en nuestra vida de Marea y de Barricada.
“DIARIO DE UN ALMA ROTA” 2006 MALDITO RECORDS: Quizás de los cuatro al que menos cariño tenemos. Hay temas muy buenos, pero el sonido y la forma en que está cantado deja mucho que desear.
“RETALES DE VINO Y LUNA” 2009 ROMPERECORDS: Cumpliendo sueños. Fuimos a grabar al estudio de Iñaki Uoho de Extremoduro, conocimos al Robe… estábamos en una nube. Gran producción; grandes canciones. Uoho marco un antes y un después en mi forma de cantar.
“QUEJIDOS QUE NO ESCUCHA NADIE” 2013 WARNER MUSIC: Lo mejor que hemos hecho hasta ahora. No nos hemos quedado tan contentos a todos los niveles con ningún disco hasta ahora.

-Este último trabajo viene acompañado con el fichaje de Warner Music ¿Qué supone “fichar” por una multinacional?
Supone que el disco llega a más gente, a más radios, por lo demás es como todas las discográficas. Un negocio. No te regalan nada.

-¿Cual creéis que es la evolución de Forraje desde el comienzo del proyecto hasta este último disco? ¿Hacia dónde creéis que irá vuestro sonido en el futuro?
Hay una evolución a nivel instrumental y a nivel letrístico, pero creemos que seguimos haciendo rock y nuestra intención es seguir haciéndolo. Dentro de nuestro estilo hay y habrá temas más tranquilitos y temas más cañeros, pero lo que hacemos es rock. Esperamos seguir evolucionando.


-Habladnos un poco del proceso de composición y grabación de este nuevo disco. ¿Qué podéis comentarnos de la grabación del álbum y la producción del mismo? ¿Estáis satisfechos con el resultado? 
Como ya te he dicho, estamos contentísimos con el resultado. El disco lleva unos dos años en proceso de composición, hemos hecho los temas, hemos grabado una maqueta y finalmente lo hemos registrado con Kolibrí Díaz de Marea en los estudios Sonido R-5 en 15 días. 

-¿Cómo es el proceso de composición para Forraje?
Algunos temas de este disco los hemos empezado a componer en el local de ensayo y luego yo escribía la letra en casa sobre lo que teníamos. Hasta ahora esto se hacía al revés, yo llegaba con la letra, la melodía y la armonía y la arreglábamos en el local. En este disco llevé 4 o 5 temas terminados y el resto los hemos trabajado desde el local.

-¿Qué queréis transmitir a nivel musical y lírico?
Queremos que la gente se sienta identificada con las letras, que hagan suyas las canciones y acompañar estas con una música que transmita, que también le hable a la gente.

-¿Qué novedades nos podemos encontrar en "Quejidos  que no escucha  nadie"? ¿Cómo podemos hacernos con una copia?
Las principales novedades son que somos 3 guitarras, que el bajista ha cambiado y que ahora soy el único cantante y letrista al marcharse Juancho, además de que he suavizado bastante el registro de mi voz. El disco puede conseguirse en Fnac, Mediamarkt, El corte ingles, Tipo… al salir con Warner puede encargarse en cualquier tienda de discos, y en álbum digital puede conseguirse en Itunes o Amazon.

-¿Cómo está siendo la acogida de este último trabajo por parte de medios y público?
Pues de puta madre la verdad. Está gustando mucho a la mayoría de la gente y de la crítica y estamos llegando a gente que no nos conocía.

-En este último trabajo contáis con colaboraciones de lujo… Fernando Madina (Reincidentes), Iker Piedrafita (Dikers) y Roberto Iniesta (Extremoduro). ¿Cómo surgen estas colaboraciones? ¿Qué creéis que aportan a este disco?
Lo primero que aportan es satisfacción personal. La colaboración de Fernando surge porque me pareció que su voz le venía al pelo a la canción, lo llamé y me dijo que sí antes incluso de escucharla. Lo del Robe, hace años que soñábamos con su colaboración. Le mandamos la canción en cuanto la tuvimos maquetada, le gustó y nos dijo que sí, e Iker es un máquina haciendo coros, necesitábamos alguien que nos metiese coros en un par de canciones, y como estábamos en Pamplona lo llamamos y ya de paso metió un piano. 


-Recordamos vuestro próximo concierto: “Forraje + Memoria de Pez, jueves 16 de Mayo en Santiago de Compostela en la sala Moon (entradas anticipadas 8€ + gastos, en taquilla 12€)” ¿Cómo animaríais a gente que aun no os ha visto nunca sobre un escenario para que lo haga? ¿Cómo son vuestros directos?
Hombre, yo les diría que se escuchen el disco nuevo, que hoy en día con Spotify se lo pueden escuchar gratis, y si les gusta, que se vengan. En directo lo damos todo. Los temas incluso ganan fuerza. Tocaremos el disco nuevo casi entero y daremos un repaso a la discografía. Además estarán con nosotros los Bilbaínos Memoria de pez.

-Por cierto, ¿Próximos conciertos?
16 de mayo: Santiago de Compostela, Sala Moon – Forraje + Memoria de pez
25 de mayo: Valencia, Sala Matisse – Forraje + La 13 Katorze
1 de junio: O Barco de Valdeorras (Ourense), Sala Baranda – Forraje + Qué desilusión
7 de junio: Barcelona, Sala Razzmatazz 3 – Forraje + Malsujeto
8 de junio: Zaragoza, Sala Z – Forraje + El vicio del duende
15 de junio: Valladolid, Sala Porta Caeli – Forraje + Memoria de pez
22 de junio: Segovia, Sala Beat Club – Forraje + Malsujeto
29 de junio: Boiro (A Coruña), A Pousada das ánimas – Forraje + Golpe Radikal

-Después de presentar este último trabajo… ¿Qué proyectos tenéis a corto y medio plazo?
Después de estas fechas haremos algunos festis en verano y en septiembre seguiremos presentándolo por salas.

-Para ir finalizando… Habladnos un poco de vuestra visión de la actual “escena” musical en Galicia...  
Bueno, la verdad es que hay un montón de grupos, nosotros conocemos unos cuantos, pero si te soy sincero no estamos muy al tanto de lo que se cuece por aquí, nosotros siempre hemos movido más gente fuera de Galicia que en Galicia, no sabemos exactamente por qué. Nuestros discos siempre se presentan en Galicia y la respuesta del público siempre es menor que en otros sitios. Y conozco a varios grupos de fuera que no se arriesgan a venir a tocar aquí porque saben que es una pérdida segura de dinero. Algo pasa. 

-La promoción en Internet por vías tipo Myspace, Facebook (o blogs como DCEV) es un escaparate magnífico para dar a conocer grupos a un público potencial muy amplio… ¿Qué opináis sobre la rivalidad Internet-Música?
Yo no creo que haya tal rivalidad, en tal caso será Internet-discográficas. Es muy complicado. Está claro que Internet es una herramienta de promoción potentísima, peor al mismo tiempo está haciendo tambalearse a la industria discográfica, y cada vez las discográficas apoyan menos a los grupos que empiezan.

-Por último, muchas gracias por colaborar con nosotros, os cedemos un pequeño espacio en DCEV para despediros y para que digáis lo que queráis…
Un saludo para todos vuestros lectores y animarlos a que escuchen nuestro nuevo disco si todavía no lo han hecho y que se pasen por el concierto de este jueves en Santiago.


viernes, 26 de abril de 2013

Entrevista con Scent of Death


2013 trae un nuevo disco de los gallegos (Ou) SCENT OF DEATH, se trata de su tercer trabajo “Of Martyrs’s Agony And Hate”... ya han pasado algo más de siete años desde que saliera a la calle su anterior disco (Woven In The Book Of Hate, 2005), y por diferentes motivos han estado algo parados desde entonces. Scent of Death regresan con fuerza y en DCEV no podíamos dejar escapar la ocasión de hablar con Jorge Taboada (guitarra), para que nos hable un poco de este nuevo trabajo y que nos cuente algo mas del pasado, presente y futuro de la banda...

Entrevista con Scent of Death:

-Antes de nada felicitaros por el nuevo disco y agradeceros la colaboración y participación en DCEV... Para que nuestros lectores/as puedan conocer mejor como grupo y puedan descubrir algo más de vuestra música, empezamos con las preguntas: ¿Cómo surgió todo y por qué se forma el grupo? ¿Nos podéis hacer un breve repaso a vuestra trayectoria?
Hola a todos los lectores/as de DCEV, como va todo?? Aquí Jorge, guitarra de Scent of Death dispuesto a pasar con buena nota este interrogatorio, jejeje…Pues nada, Scent nació más o menos por el 98, cuando yo y Carlos (Bajo) unimos nuestras fuerzas para crear un nuevo proyecto de Death Metal. Nuestros anteriores grupos se acababan de disolver y los dos teníamos ganas de seguir metiendo caña, así que buscamos un local de ensayo y nuevos componentes para completar la formación. Al poco tiempo Bernardo (Guitarra) y Sonia (Ex-Unnatural) entraron en el grupo, aunque Sonia lo dejó a los pocos meses por causa de problemas de espalda. El puesto de batería fue ocupado por Nuno (Ex-Osmosis) y con este line-up realizamos nuestra primera grabación, llamada “Entangled in Hate”. En este Cd Bernardo se ocupó de la parte vocal, y a través de estos primeros temas nos dimos a conocer en la escena underground. Necesitábamos un cantante para empezar a dar conciertos, y tras varias opciones fallidas encontramos a Luis (en aquel tiempo Ex-Immacula Mortem) que con su voz aportó un mayor grado de brutalidad a nuestra propuesta musical. Empezamos las presentaciones en vivo a nivel de España y Portugal, a con el tiempo nos planteamos la grabación de nuestro primer disco. Nuno abandonó la banda por diversos problemas personales, por lo que contactamos con Alfred Berengena, un reputado músico de sesión. Se involucró al 100% con el proyecto y el resultado se refleja perfectamente en nuestro primer disco completo “Woven in the Book of Hate” donde sus líneas de batería encajan perfectamente con nuestra forma de concebir el Death Metal. Para este disco ya contamos con la colaboración de una discográfica (Bloody Productions de Vigo) cuyo apoyo nos procuró un mayor alcance y repercusión musical. Con la promoción de las discográfica y nuestro propio trabajo en ese sentido, el disco obtuvo unas excelentes críticas, tanto a nivel nacional como en el extranjero, Dado que no podíamos contar con Alfred para los directos, comenzamos a trabajar con batería programada, tanto a nivel de ensayo como de directo. Mantuvimos esa situación durante un año a así, pero realmente lo que nos interesaba era un instrumentista fijo. Por aquella época contactamos con Jorge, un baterista de la ciudad que ya tenía experiencia en otras bandas, aunque no dentro de lo extremo, que se ofreció a tocar con nosotros. Comenzaron los ensayos con él y decidimos plantear la cosa a largo plazo, comenzar a ensayar los temas despacio  para ir adaptando todo de manera gradual e ir formando una nueva base. Poco a poco la cosa fue cogiendo forma y ya podíamos tocar a una velocidad aceptable, por lo que comenzamos a realizar algunos conciertos a nivel local, y más tarde una mini-gira por Galicia y Portugal con Dementor y Killchain. Las cosas iban evolucionando despacio con él, hasta que llegaron a un punto es que nos quedamos estancados en determinados aspectos y no parecía haber solución a medio plazo. Decidimos de mutuo acuerdo separar nuestros caminos, ya que ambas partes pensamos que era lo mejor para el grupo. 
Comenzamos la búsqueda de nuevo batería, ya que desgraciadamente la opción de Alfred no era posible, dada la saturación de agenda que tenía en aquel entonces. Aprovechando nuestros  contactos en Portugal hablamos con Rolando Barros (Grog, Neoplasmah, Sacred Sin, Ava Inferi…) un baterista mítico de ese país. Se entusiasmó con los nuevos temas que teníamos preparados y todo fue sobre ruedas con él para realizar la grabación. A partir de aquí las cosas se empezaron a torcer, ya que tuvimos que cambiar de estudio y de cantante, como explicaré más adelante, con lo que todo se empezó a retrasarse de manera desesperante. Afortunadamente salimos del paso y el resultado final del nuevo disco es excelente, y nuestra formación es ahora un bloque sólido.



-Para la gente que todavía no os conozca ¿Cómo definiríais con pocas palabras vuestra música?, ¿Que grupos son un referente para vosotros?
Brutal, rápido, oscuro, rápido y crudo Death Metal, sin duda. Tratamos de hacer música extrema de calidad, el tipo de música que a nosotros nos gustaría oír. Todo tipo de música extrema nos influencia, aunque si tuviese que nombrar nuestros grupos “top” (jejeje) me quedaría con Immolation, Morbid Angel (aunque su último disco no vale un carajo), Behemoth, Suffocation y Origin.

-Este 2013 viene con nuevo disco tras siete años de parada discográfica, aunque no de inactividad de grupo… ¿Qué ha pasado durante todo este tiempo?
Pues todo viene relacionado con lo que te había comentado en la primera cuestión. Cuando teníamos preparados los temas para el nuevo disco, lo primero que hicimos fue grabar la batería en Lisboa en un estudio recomendado por Rolando (Brugosound Studio). Las sesiones se realizaron en dos intensos días, donde me gustaría destacar la profesionalidad tanto del técnico como del instrumentista. Hasta aquí, todo perfecto…el problema fue el técnico del estudio local que habíamos contratado, un auténtico incompetente que nos jodió vivos con su forma de “trabajar”. La grabación de guitarras y bajo fue un proceso insufrible, con continuos retrasos, perdidas de sesiones, irresponsabilidades, inoperancia y todo lo que define a los “profesionales”. Por si fuera poco, nuestro cantante de aquel tiempo desapareció del mapa sin dar ninguna explicación. No dábamos contactado con el…de repente, desaparece sin dar  razón de nada y nos deja tirados en medio de la grabación, estuvimos durante meses esperando,  teniendo por única respuesta apenas un par de mails dando largas y diciendo que no tenía tiempo y cuarenta mil chorradas mas…. Aun es hoy y no sabemos por qué nos dejó tirados. Lo curioso  es que luego nos enteramos mas tarde de que para otros grupos y otros proyectos y grabaciones en los que estaba sí que tenía tiempo. No entiendo esa actitud después de ocho años en el grupo.
Evidentemente, llegó un momento que se nos hincharon las pelotas y decidimos mandar a tomar viento al “técnico” y al cantante. Encontramos un estudio en Lisboa y buscamos un nuevo vocalista que realmente quisiese sacar el trabajo hacia adelante. Rolando nos puso en contacto con Sergio (Bleeding Display) y este se aprendió los temas en un tiempo record. En cuestión de mes y poco ya estaba preparado para grabar…A partir de este punto todo fue de manera correcta, tuvimos la gran suerte de poder contar con André Tavares como técnico de grabación, un auténtico genio que nos salvó el disco, ya que casi todo lo que habíamos grabado en el estudio anterior venía mal editado, mal colocado, mal grabado y en definitiva, hecho un asco. Hubo algunas cosas que hubo que regrabar porque ya eran completamente irrecuperables, pero al final todo fue como la seda gracias a este hombre.  Con todo esto que te he contado, empieza a sumar meses entre cada situación jodidas y rápidamente te pasan unos cuantos años…

-Scent of Death a lo largo de su vida ha tenido problemas e inestabilidad tanto en la batería como en la voz... ¿Podéis contarnos algo mas al respecto? ¿Quiénes son los miembros actuales?
Me he adelantado a esta pregunta contestando parte en la anterior. Nuestra formación es la más potente que nunca hemos tenido. Los dos nuevos miembros tienen muchísima experiencia en el metal extremo y están plenamente metidos en el Death Metal. Sergio canta en Bleeding Display, un grupo de Brutal Death portugués que sacaron su cd hace algún tiempo a través de Sevared Records, y aunque en Scent la estructura de líneas vocales y el tipo de entonación difieren mucho de lo que él está habituado a hacer en Bleeding, se adaptó sin problema alguno a lo que le pedíamos. Rolando es uno de los mejores baterías (sino el mejor) de Portugal; es un personaje mítico de esta escena, y prácticamente no hay un festival de metal extremo en el que no esté el tocando con alguno de los grupos que colabora. Así de repente y por lo que nos tiene contado, ha estado tocando con grupos como Sacred Sin, Fili Nigratum Infernarum, Neoplasmah, Comme Restus, Ava Inferi, Grog y docenas de formaciones más. Es una auténtica máquina de tocar todos flipamos como enanos en el primer ensayo que hicimos con él, ya que tocó de arriba abajo todos los temas del disco, clavados y sin ninguna duda en la estructura o los detalles, prácticamente lo que oís en el cd es lo mismo que tocó en este primer contacto, algo increíble.



-Dos miembros de Scent of Death en Portugal… a la hora de trabajar y sobretodo ensayar, ¿cómo os arregláis?
Cuando trabajas con gente profesional y comprometida con una banda, los problemas desaparecen enseguida. Nosotros ensayamos los temas antiguos en el local con batería programada y vamos componiendo otros (podemos tardar meses en acabar un tema nuevo). Enviamos maquetas de las canciones a la parte portuguesa, estos se los miran y concertamos un ensayo, ya sea en Ourense o en Lisboa según nos venga mejor a todos. Como todo está estudiado de antemano, realmente podemos tener el set-list preparado en una sola sesión. Fue así como preparamos los temas de la grabación, y así es también como estamos preparando nuestros próximos conciertos. El primer concierto de esta nueva formación será el 4 de Mayo en la Sala Berlín de Ourense, junto con Legacy of Brutality. The Seed y My Entropy.

-Ya ha pasado tiempo desde el EP “Entangled In Hate”. ¿Cómo ha cambiado el grupo desde entonces? ¿Cual creéis que es la evolución de Scent of Death desde el comienzo del proyecto hasta este último trabajo? ¿Hacia dónde creéis que irá vuestro sonido en el futuro?
Pues mucho han cambiado las cosas desde aquellos tiempos, para empezar somos más viejos, jejeje…ahora en serio, pienso que hemos mejorado a todos los niveles; la forma de componer está mucho más estructurada, además el estilo se ha refinado mucho más, evitando influencias “extrañas”, como pasaba un poco en los primeros tiempos. El sonido en general de la formación ha mejorado exponencialmente, no solo por la mejora en el equipo de guitarras y amplis, sino también por encontrar la ecualización y el tipo de tono más conveniente para nuestro estilo de Death Metal. Pienso que tenemos muy buen sonido en general, totalmente entendible pero al mismo tiempo potente y crudo. En el caso de las grabaciones que tenemos editadas, es evidente que hay una gran evolución en positivo, ya que la experiencia poco a poco va pesando y sabemos mejor como enfrentarnos a una situación de estudio. 
No se hacia donde irá nuestro sonido, pero lo que tengo claro es que no se suavizará ni un ápice, ni tampoco tenemos intención de orientarnos a estilo tan de boga ahora como el Death Metal old school o el Death Sueco, que ahora parece que a todos los “trues” de la escena les flipa y si no controlas de eso no eres nadie. Continuaremos nuestro camino, intentaremos seguir creando música extrema de calidad, el tipo de música y el tipo de temas que nos gustaría oír. Ni nos interesan las modas ni el llegar a un mayor tipo de público haciendo un estilo más “moderno”.

-Habladnos un poco del proceso de composición y grabación de este nuevo disco. ¿Qué novedades nos podemos encontrar en "Of Martyrs´s Agony and Hate"? ¿Estáis contentos con el resultado final?
El proceso de composición fue bastante dilatado, con lo que hubo tiempo de depurar la estructura de las canciones hasta llegar al resultado más óptimo según nuestro criterio. La velocidad a la hora de componer es relativa…unas veces funciona la inspiración y todo va relativamente rápido, otras veces, uno se bloquea y puede pasar mucho tiempo hasta que el tema puede avanzar de manera fluida. En este nuevo disco hemos cuidado mucho mas todo el tema de los arreglos y los solos, aspectos que quizá en discos anteriores no nos habíamos podido parar tanto por causa del siempre escaso tiempo de estudio. Realmente estamos muy contentos del resultado final del disco, sobre todo si pensamos en todas las circunstancias que rodearon su gestación. “Of Martyrs´s…” es un Cd que puede competir con cualquier edición internacional, tanto a nivel de sonido, composición o diseño. Puede sonar pretencioso esto que digo, es cierto, pero el resultado final alcanzado está ahí…

-¿Cómo describiríais "Of Martyrs´s Agony and Hate" en pocas palabras? 
Intenso, rápido, brutal y lleno de odio.

-"Of Martyrs´s Agony and Hate", el segundo larga duración de Scent of Death, creo que sale a través del sello Pathologically Explicit Recordings en su versión CD, Bloody Productions edita la versión 12”LP limitada a 500 copias. ¿Cómo podemos conseguir con una copia?
Pues el disco se puede conseguir directamente a través nuestro por medio de nuestras tiendas virtuales en Bandcamp (www.scentofdeath.bandcamp.com) o Bigcartel (www.scentofdeath.bigcartel.com) , o bien pidiéndolo directamente a scentdeath@yahoo.es.  Tambien está disponible en las páginas de Pathologically (www.pathologicallyexplicitrecordings.com) o del Bloody Productions. Sea donde sea que se compre el disco, es evidente que es  el dinero mejor empleado del año, jejeje…
A nivel de merchandising está a punto de salir una nueva edición de camisetas con el diseño del disco. Habrá una tirada en blanco y negro y otra más limitada a todo color…os podéis esperar un  espectacular acabado.

 -El nuevo disco lleva un tiempo en la calle… ¿Cómo está siendo acogido este trabajo por parte de medios y público?
Pues la verdad es que la respuesta está siendo fantástica, casi todas las puntuaciones de Webzines y publicaciones impresas son muy altas (muy pocas bajan de un 8/10), por lo que las cosas van bien en ese sentido. Hemos recibido hasta ahora unas 50 críticas (y más que quedan por llegar) y no podemos más que  agradecer el apoyo que nos han ofrecido. Luego hay la otra parte, es decir, los fanzines y webzines que pasan de uno como de la mierda, aun después de enviar varios mails. Yo no lo entiendo, les estas ofreciendo una copia de tu trabajo completamente gratis y ni se molestan en contestar…luego mucho despotricar del apoyo a la escena y el underground ese. 



-La portada de este nuevo disco, obra de Jumali Katani, es impresionante!!! al igual que en “Woven In The Book Of Hate” (2005), se nota que le dais mucha importancia al apartado visual en vuestros trabajos. ¿Podéis contarnos algo más sobre la portada de "Of Martyrs´s Agony and Hate" y su significado?
Tratamos de cuidar al máximo el diseño de nuestros cd´s.  Quieras que no, es lo primero que un potencial comprador (nos ponemos mercantiles…) va a valorar del disco si no conoce la música del grupo. Una portada chunga o una presentación cutre se relacionan con el mismo tipo de cuidado en el aspecto musical o de sonido.
La portada original era algo distinta a la que aparece ahora en el disco, ya que estaba en tonos verdosos y era bastante simétrica en su composición. Recordaba demasiado a una banda de Black metal, pero con el añadido de la virgen y los ángeles encadenados, la cosa quedó más encaminada al Death Metal Satánico, al menos a nuestro entender. .El significado de la portada se puede interpretar de muchas maneras, se puede entender como una alegoría de la inutilidad del concepto del mártir, sufriendo y muriendo por un concepto completamente irreal, siendo el mismo Cristo el ejemplo máximo de mártir, supuestamente muere por nosotros, pero de forma completamente inútil, ya que la vida sigue igual de jodida después de su  sacrificio. Recomiendo 100% al autor de la portada, Jumali Katani; un profesional en toda regla con unos precios muy razonables.

-¿Qué queréis transmitir a nivel musical y lírico en "Of Martyrs´s Agony and Hate"?
Intensidad, odio y brutalidad. Ni más ni menos.

-Cambiando de tema… yo os he visto en directo unas cuantas veces y tenéis un directo brutal… ¿Cómo es un directo con la nueva formación de Scent of Death? ¿Próximas fechas?
Pues  con las ganas que tenemos acumuladas después de un año y pico desde el ultimo concierto, imagínate que iremos a darlo todo! Tanto Rolando como Sergio son músicos con mucha experiencia en directo, con lo cual nuestra actuación en público no va a hacer otra cosa que mejorar. Tenemos nuestra primera fecha el día 4 de Mayo en la Sala Berlín de Ourense junto a Legacy of Brutality, The Seed y My entropy. La sala tiene muy buen sonido y sistema de luces, el cartel del bolo está guapo…ahora solo queda que la gente venga!! También hemos confirmado nuestra presencia en el próximo “Spain Death Metal Fest” que se celebrará a inicios del próximo año. 
Estamos a la espera de que salgan mas festivales, sobre todo a nivel de Portugal, poco a poco nos vamos poniendo al día con los directos, aunque siempre hemos preferido ser un poco selectivos con el tema de las actuaciones y no quemarnos en ese sentido.



-Para ir finalizando… Habladnos un poco de vuestra visión de la actual “escena” musical en Galicia...  
Pues la escena va más o menos como siempre, ni demasiado bien ni demasiado mal. Poca gente en los conciertos, mucha descarga de mp3, y pocos grupos nuevos que cojan el relevo. Al final más o menos somos los cuatro gatos de siempre, jejeje…De todas formas, Galicia siempre ha dado formaciones de gran calidad, tanto antiguas (UNNATURAL, ABSORBED. DEFACE, SUFFER AGE, OSMOSIS) como las actuales VERMIS ANTECESSOR (impresionante brutal death estilo americano) , EPHEMERAL (si te gustan Gorguts, este es tu grupo), DANTALION, BRAINWASH (death-grind made in Ferrol), BARBARIAN PROPHECIES (a punto de sacar nuevo disco), MACHETAZO, UNREAL OVERFLOWS, HESTIA (Heavy metal de gran calidad), UPCOMING OF DEVASTATION… 

-Por último, muchas gracias por colaborar con nosotros, os cedemos un pequeño espacio en DCEV para despediros y para que digáis lo que queráis…
Gracias a vosotros por el apoyo que nos brindáis!! Pues nada, animar a toda la gente a que escuche nuestro nuevo disco. Si lo que os va  es el la música extrema de calidad con forma de Brutal Death Metal, somos vuestro grupo, jejeje…Visitad nuestros sitios web para estar al tanto de las ultimas noticias de la banda.
SMELL THE SCENT OF DEATH!!!!!

http://www.myspace.com/scentofdeathmetal
http://scentofdeath.bandcamp.com/
http://www.reverbnation.com/scentofdeathmetal
https://soundcloud.com/scent-of-death
http://www.scentofdeath.bigcartel.com
http://www.facebook.com/scentofdeathmetal
http://www.youtube.com/user/deathfromourense2
 Contacto: scentdeath@yahoo.es

viernes, 19 de abril de 2013

Entrevista con Tucho de Heredeiros da Crus

Biografía de Heredeiros da Crus:

Os Heredeiros da Crus revolucionaron a música en galego cando nos anos 90 triunfaron con Que jallo é, Íscalle Lura ou Non quero nada de ti, temas con letras gamberras, falar coloquial -gheada e seseo incluídos- e unha irreverencia natural que os caracteriza desde entón e coa que non tardaron en identificarse miles de mozos e mozas de toda Galicia. O seu primeiro disco, A cuadrilla de Pepa a Loba, publicado en 1994, foi todo un fenómeno social que non deixou de medrar en cada disco (Está que te cajas, 1996; Criatura, 1997; Des Minutos - 1997; Erecsiones munisipales, 1999; All Right Chicago, 2000; Chicarrón, 2004; DVD 20 aniversario, 2012) e en cada concerto que ofreceron. Despois de oito anos separados, en 2012 os catro Heredeiros da Crus -Fran Velo ao baixo, Tonhito de Poi á guitarra, Javi Maneiro á voz e Tuchiño á guitarra solista)- volveron aos escenarios da man de Airapro e acompañados de Manu Rey á batería e unha banda con metais, coros e teclado en directo.

Entrevista con Tucho de Heredeiros da Crus:

Tras unha longa espera xa podemos berralo os catro ventos, VOLVEN OS MAIS JRANDES, VOLVEN OS HEREDEIROS DA CRUS (en adiante HDC) e parece que para quedarse xa que están traballando nun novo disco!!! En DCEV non podíamos deixar escapar a oportunidade de falar coa banda de Ribeira e coñecer de primeira man como esta sendo a grabación do seu noveno traballo e por iso entrevistamos a Tucho. A semana que vén anunciarase diante dos medios TOOOODAS as novidades sobre o novo disco de Heredeiros, incluído o título, presentarase o primeiro single e daranse todos os detalles do que será o concerto de presentación, que promete ser tan jrande ou mellor có do ano pasado en Ordes...  Comezamos coas preguntas…


-Moitos de nos quedámonos abraidos cando coñecimos o da vosa disolución. Que pasou? O disco non funcionou como esperabades? Necesitabades un descanso? 
Nunca nos disolvemos... o grupo desapareceu sin máis, sen decirlle nada a ninguén. O que sí foi un pouco raro é que o último concerto de Heredeiros foi en Madrid. Estábamos un pouco cansos e necesitábamos unhas vacacións que duraron 8 anos.

-Durante todos estes anos a expectación por volver a ver xuntos os HDC foi facéndose máis e máis grande, creáronse numerosas paxinas de facebook pedindo a vosa volta. ¿Erades conscientes de todo isto? 
Non de todo, pero teño que dicir que eso axudou a que o grupo volvese aos escenarios.

-Como xurdiu a idea de “Volven os mais jrandes”?
Non teño idea, esa pregunta debería contestar Airapro e o autor dos vídeos, Marcos Martínez. Penso que xurdiu porque eles tamén son fans do grupo. 

-Sodes un grupo “peculiar”… Cómo definiriades con poucas palabras a vosa música?, Que grupos son un referente para vos?
Rock, simplemente rock. A min gústame moito a música rock dos anos 70 e tamén a época Heavy Metal dos 80. O meu grupo preferido son os “Rolling Stones”. Teño discografías completas de moitísimos grupos desas décadas. Tamén escoito grupos actuais como poden ser os “Beatles”.


Foto: Marcos Martínez.
-Unha das razóns para a volta dos HDC foi que se cumpriron vinte anos do lanzamento do voso primeiro disco “A cuadrilla de Pepa a Loba”. Esperabades ter una acollida tan multitudinaria no voso regreso?
Nunca pensei que iba a ser así, atreveríame incluso a dicir que hai máis pasión polo grupo hoxe en día. O que si botei en falta foron ós detractores, ningún se manifestou polo momento.

-O ano pasado HDC publicaron o DVD do concerto que ofreceron en marzo de 2012 con motivo do seu 20 aniversario e tras oito anos dende a publicación do seu último disco, Chicarrón (2004), os sinco latinos están de volta. Tras a gran acollida do regreso de HDC e coa gravación dun novo disco… Podemos dicir que voltades para quedarvos definitivamente?
Eu nunca falo do futuro, só podo dicirche que estamos aquí e que queremos seguir estándoo. O que si tíñamos claro é que si o grupo cando celebrou os seus 20 anos non tivese a acollida que tivo, non habería novo disco. Unha retirada a tempo é o máis acertado.

-¿Cal creedes que e a evolución de HDC dende o comezo con “A cuadrilla de Pepa a Loba” ata este futuro noveno disco? Atoparemos algunha novidade?
Que temos máis experiencia e que seguimos coas ganas do primeiro día. No novo disco a única novidade que ides atopar é que van a ser temas novos.


Foto: Marcos Martínez.
-Como todo o que fai a banda de Ribeira, que pode presumir de contar cunha das maiores e máis fieis lexións de fans de Galicia, o voso novo disco está xerando unha forte expectación. Sodes conscientes diso? 
Sí, a nós provocounos un pouco de tensión, sobre todo a mín, que pouco a pouco fomos controlando e a medida que ían xurdindo cancións, o grupo cada vez se crecía máis. 

-As sesións de gravación comezaron xa fai uns dias na Coruña. Estes días estamos a ver vídeos desas sesións. Como vai a cousa?
Xa está todo rematado e listo para servir.

-O traballo, o noveno na carreira discográfica de Heredeiros, estará producido por Juan de Dios Martín, que xa ten traballado con artistas como Amaral, Bunbury, Xoel López ou Barón Rojo. Atoparémonos un disco 100% Heredeiros?
Totalmente Heredeiros!!!

-O novo traballo incluirá máis de 10 temas totalmente inéditos. X atemos ganas de escoitar os novos temas!!! Podedes adiantarnos algo?
Sí, que van a ser 12 cancións.

-O galego din que non vende, e cos HDC sempre houbo o rumor dun disco en castelán, e máis agora que Javi canta en castelán cos Jabon Blue. Persoalmente non me gustaría este cambio, pero entendo que a calidade musical dos últimos discos dos HDC é suficiente de abondo para triunfar na lingua de Cervantes… O castelán e una opción?
Non, Heredeiros canta en galego porque falamos en galego e só sabemos compoñer en galego e si as multinacionais queren a Heredeiros vai a ter que ser nas mesmas condicións. Para min a lingua nun grupo de rock é o que menos me importa, eu teño grupos que cantan en alemán, francés, japonés, galego, castelán, catalán, portugués e a gran maioría en inglés. Tamén teño que dicir que moita xente trata o castelán como si fose o anticristo, eso para min é un atraso, hai que apoiar o galego, o castelán ou calqueira outra lingua.


Foto: Marcos Martínez.
-Heredeiros da Crus comezan a gravación do seu novo disco, que se publicará antes do verán… Tedes pensado facer xira de presentación ou festivais no verán? Podedes adiantar próximos concertos?
Sí temos pensado, por agora non temos ningunha fecha pechada.

-Como describiriades un directo de HDC?
Como un: viva la virgen del Rosío!!!

-Agora traballades co equipo de Airapro, a produtora fundada polos actores Xosé A. Touriñán e Marcos Pereiro. Estades contentos co traballo da produtora?
Somos unha familia.

-Hai grupos que para renderlle tributo os HDC fan versións das súas cancións en directo... Sodes toda unha influencia para a musica da terra. Notades, de algún modo, o peso de ser un  referente?
Por suposto!! e eso gústame. É unha honra que sexamos un referente!!! Tamén os Rolling o son para min.

-Os Heredeiros da Crus, son un dos grupos mais desenfadados do panorama musical galego... Como vedes na actualidade a musica rock en Galicia?
Chámame fillo de puta, pero non teño nin idea. Como xa vos dixen antes eu vou por outros camiños. O que si sei é que cada vez en Galicia hai máis grupos e tamén máis nivel. Cando eu empecei a tocar a guitarra era moi complicado montar un grupo.

-En Galicia, en todos os seus xéneros, hai moi boa musica e bos grupos… Qué lle fai falta a musica galega para ser un pouco mais recoñecida?
Na nin no nai!!!, ni no nai!!!, ni no na ni no!!!.... Chispún!!!

-Para ir rematando… Tantos anos dan para moito, e existen moitos mitos e lendas sobre os HDC. Gustaríame contarvos os mais estendidos e que comentedes algo sobre eles...
-Heredeiros da Crus nace como un grupo de ghaiteiros chamado Heredeiros Galegos?
É a primeira vez que o escoito.
-O nome de HDC ven dun soño que tivo Toñito de Poi no que perseguiano unhas monxas, desnudavano e nas cachas puña “Os Heredeiros”?
Totalmente certo. O das cachas penso que é un adorno.
-Durante a gravación do “Está que te cajas” e certo que Tuchiño ou Jarfuxo tirouse o chan e díxolle a Rosendo “Piseme la cabesa, maestro,  piseme la cabesa!!!”
Non o sei, pero si foi así, estou seguro que llo dixo o Jran Fran.
-Dinche por ahí que existe unha canción composta pola nai de Toñito de Poi que se chama Santo Dominjo  e que foi publicada nas primeiras edicións do “Des Minutos”. E certo?
Non sei de que me falas.
-Existe no youtube un vídeo da canción Bistes de solomillo que teoricamente foi censurada do disco “A cuadrilla de Pepa a Loba”
Sí, censurada por nós para darlle máis morbo ó asunto.
-E verdade que destes concertos en Londres e Nova Iorque?
Sí, nos centros galegos.
-O neno que sae na portada do disco Criatura é Medín o día da súa Primeira Comunión.
O mesmo. Meu miniño!!! Criaturiña del sielo!!!

-Por ultimo, moitas grazas por colaborar con DCEV, cedémosvos as ultimas palabras para despedirvos dos vosos fans e digades o que querades...
A jichar que se acaba o mundo!!!


Nota: Entrevista realizada a Tucho de Heredeiros da Crus por DCEV e Unt (Voz do grupo Coche no Rio e fan da banda) para DCEV. 
Agradecementos a Unt, Heredeiros da Crus (Tucho) e Airapro. 
Fotos: Marcos Martínez.